در پراگ دهه ۱۹۳۰، یک مسئول چک در مرده‌سوزخانه که قویاً معتقد است سوزاندن اجساد انسان را از رنج‌های دنیوی رها می‌کند، به شکلی گریزناپذیر به سمت نازیسم کشیده می‌شود.

در چکسلواکی کمونیستی پس از جنگ جهانی دوم، چندین شخصیت که بورژوا تلقی می‌شوند، برای بازپروری به کار در یک انبار ضایعات محکوم می‌شوند. در میان آن‌ها مرد جوانی حضور دارد که دلباخته یکی از زنان زندانی شده است.

در سال ۱۸۹۷، در قلعه‌ای نزدیک شهر ورولف‌ویل در کوه‌های کارپات، پروفسور اورفانیک که کمی مجنون است، روی اختراعات جدیدش آزمایش می‌کند که حتی در آن زمان شامل تلویزیون و دوربین فیلم‌برداری می‌شود. او همچنین یک طرفدار متعصب اپرا است و جسد خواننده محبوبش را در سرداب قلعه نگه می‌دارد. دستیار دانشمند دیوانه بارون برای دور نگه داشتن بازدیدکنندگان کنجکاو، انواع پدیده‌های ترسناک را اختراع می‌کند تا به قلعه شهرتی وحشتناک بدهد.

آنتونین میان‌سال و دوستانش، سرگرد بازنشسته و کشیش، در رودخانه مشغول شنا و فلسفه‌بافی هستند که باران شروع به باریدن می‌کند؛ به نظر می‌رسد از آن تابستان‌های خاص باشد. آنتونین به همراه همسر چاقش کاترین، حمام عمومی را اداره می‌کند. در این میان، مردی با کاروان اسبی خود ظاهر می‌شود، تیرکی را روی رودخانه می‌گذارد و از روی آن عبور می‌کند. ارنی شعبده‌باز با یک حرکت ایستادن روی دست و یک ترفند جادویی، همه را به نمایش آن شب دعوت می‌کند. ارنی بندبازی با مهارت متوسط است اما دستیاری لاغر و زیبا به نام آنا دارد. آنتونین با آنا هم‌کلام می‌شود و آن دو شب را در رختکن کنار رودخانه می‌گذرانند، در حالی که آنتونین تمام شب پاهای او را ماساژ می‌دهد. کاترین تصمیم می‌گیرد با ارنی به کاروان او برود، اما حالا سرگرد و حتی کشیش هم مجذوب جذابیت آنا شده‌اند.

فرانک به ملاقات دوستش جوزف می‌رود و جوزف او را با خرگوش‌های اصیل خود و همسرش مری آشنا می‌کند. فرانک بیشتر مجذوب این واقعیت تا حدی نگران‌کننده می‌شود که حصار باغ جوزف و مری کاملاً از انسان‌های زنده‌ای تشکیل شده که دست یکدیگر را گرفته‌اند.